Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

ΚΑΡΙΕΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2009

Η παρακμή ακμάζει μέσα μας όλο και περισσότερο. Συνηθίσαμε να είμαστε καημένοι, πεσμένοι, στενοχωρημένοι και δυστυχείς. Τα αδιέξοδα έκτισαν γύρω μας το τείχος της φρίκης. Οι νέες ελπίδες μας οδηγούν σε νέες απογοητεύσεις. Περιφερόμαστε αργοσέρνοντας τον ετοιμόρροπο εαυτό μας στα μονοπάτια της ματαιότητας. Χρόνιοι αιχμάλωτοι των επαναλαμβανόμενων περιστάσεων και της ενδοψυχικής ακαταστασίας. Ζωή κουρασμένη, άδεια, ψεύτικη. Κόσμος μεταλλικός, σκοτεινός, ξένος.
Τα μηνύματα της χαράς, της ζωής και της αλήθειας, προσπαθούν με κάθε τρόπο να διαπεράσουν τον ξηρό φλοιό της κοινωνικής πραγματικότητας και την αναισθησία των προσωπικών μας αισθήσεων.
Απλή είναι η αλήθεια, παρόν το νόημα, ζωντανό το φως, άπειρη η χαρά. Αποζητά με πόθο ερωτικό το Άγιο Πνεύμα, να διαπεράσει την καρδιά μας. Πολιορκεί με χίλιους τρόπους τις σφραγισμένες μας αισθήσεις. Διαχέεται ως άπειρος πλούτος πάντοτε, παντού και διαψεύδει την υπαρξιακή μας πενία

Η φύση βοά τον Θείο Λόγο. Η χάρις του Θεού αποκαλύπτει την πνευματική χροιά της αντικειμενικότητας. Ο γλυκασμός των ψυχών και των σωμάτων, ο αξιάγαστος Θεός της αγάπης, μας πολιορκεί ασταμάτητα με τα βέλη του πνευματικού έρωτα. Ακόμη και τότε που εμείς επιστρέφουμε απελπισμένοι στην ακινησία των χωμάτων και αρνούμαστε την πνοή του Θεού πατέρα.

Όμως όπως τα καυσόξυλα συντηρούν την φωτιά, ο πόνος τροφοδοτεί την μετάνοια. Όπως η φωτιά εκπέμπει το φυσικό φως, η μετάνοια αναβλύζει το πνευματικό φως.
Ο εχθρός συμμαχεί ακούσια μαζί μας στην πάλη κατά της φθοράς και του θανάτου. Οι θλίψεις γίνονται αφορμές αυτογνωσίας.
Τα αδιέξοδα ανοίγουν τον δρόμο.Η οδύνη γίνεται πηγή χαράς.Οι ασθένειες πρακτική άσκηση υπομονής.Ο θάνατος, ανάσταση.
Η μοναξιά ενεργοποιεί την αδελφική αγάπη.Η απελπισία την κατά Θεόν ελπίδα.Ο θυμός την φιλική αποδοχή.Η αμαρτία την μετάνοια.Τα όρια της γνώσης τον γνόφο της αγνωσίας.
του Νικήτα Καυκιού
Ο γλυκασμός των ψυχών και των σωμάτων.