Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

ΚΥΜΑΤΙΣΜΟΣ Ι.Μ.ΙΒΗΡΩΝ (5/2010)




Το 1945, ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά στα δάση της Ιεράς Μονής των Ιβήρων. Ο άνεμος έπνεε δυνατός και η φωτιά μέσα σε λίγες ώρες έφθασε στην κορυφογραμμή που συνορεύουν τα μοναστήρια Ιβήρων, Φιλοθέου και Ξηροποτάμου με το δικό μας δάσος. Όλοι πιστεύανε ότι τα δάση θα καταστραφούν. Οι αδελφοί του μοναστηριού μας ειδοποιήθηκαν έγκαιρα και τρέξανε στον τόπο της πυρκαγιάς. Τότε οι αδελφοί ιερομόναχοι Νεόφυτος και Παντελεήμων, κινούμενοι από τη μεγάλη ευλάβεια που είχαν στο λείψανο της Αγίας Μαρίας, το πήρανε μαζί τους. Κανένας δεν μπορούσε να πλησιάσει στην πυρκαγιά, γιατί ήταν φόβος να περικυκλωθεί από τη μανιασμένη φωτιά. Παρ' όλα αυτά, ω των θαυμάτων Σου Χριστέ Βασιλεύ! Μόλις πλησιάσανε οι αδελφοί με τα άγια λείψανα μπροστά από τη φωτιά, αμέσως η φωτιά έκοψε το δρόμο και μέχρις ότου οι ιερείς τελειώσουν τον Αγιασμό και τον Παρακλητικό Κανόνα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, η πυρκαγιά είχε τελείως σβήσει, σε μεγάλη έκπληξη των πατέρων που είχαν συγκεντρωθή εκεί.
Πηγή: Χαρ. Βασιλόπουλου, Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, έκδοσις «Ορθόδοξος Τύπος», Αθήνα 1999, σσ. 42-45.

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ 2

Η προσευχή, η νηστεία, οι εκούσιες στερήσις, ρίχνουν τον άνθρωπο σ' έναν ορίζοντα που βρίσκεται ακόµη µπροστά µας, περιµένουµε να έλθει, του νεκρώνουν το ατοµικό θέληµα και έτσι µπορεί να προκόψει αληθινά προχωρώντας σε τόπο ολόφωτο, σε δίχως όρια απλοχωριά. Το σεµνό χαµόγελο, το αγέρωχο και ειρηνικό βλέµµα, η απορροφηµένη από το Πνεύµα του Θεού όψη, όλα γίνονται δείκτες µιας άλλης βιοτής, µήνυµα και µαρτυρία, εικόνα της µελλοντικής κατάστασης αυτού που πίστεψε και βαπτίστηκε σε τίποτε λιγότερο από τη ζωή της Αγίας Τριάδος. Η ακατάσκευη και απλή ζωή του ευαγγελίου είναι η ζωή του Χριστιανού· Ο µοναχός, είναι η εικαστικότερη και καλλιτεχνικότερη έκφρασή της.
Το κοινό όραµα της βασιλείας του Θεού φανερώνει την οικουµενικότητα του Χριστιανισµού και της Ορθοδοξίας. Αλλόφυλλοι και αλλόγλωσσοι δεν είναι απειλή, αλλά εν Χριστώ αδελφοί, προσδοκούν την κοινή ανάσταση, αγωνίζονται σιωπηρά για τον ίδιο σκοπό. Ο τρόπος της ζωής του µοναχού γίνεται αισθητός ως µια θαυµαστή ανάκραση χαράς και λύπης. Ζήση φορτωµένη µε σταυρούς που βλέπει πέρα από το φθαρτό της ιστορίας, στην αθανασία της βασιλείας, στο ανέσπερο φως της αναστάσεως. Σ' αυτό το πλαίσιο ο πόνος και τα δάκρυα δεν είναι φορείς ψυχολογικής λύπης ή κακοµοιριάς, αλλά πνοή αρχοντιάς. Ο άνθρωπος, βιώνοντας καθηµερινά τη θεία λειτουργία, σε χρόνο αχνοφέγγοντος ηλίου, µαθαίνει να ζει µε απεριόριστες προοπτικές, µε το όραµα της εκκλησιοποίησης ολάκερου του κόσµου
Ο µοναχός ως επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος, επιλέγει τη σιγή από τη φλυαρία. Γνωρίζει από την αψευδή µαρτυρία των προγενεστέρων του ότι η σιωπή είναι η γλώσσα του µέλλοντος. Γνωρίζει, επίσης, ότι η ταπείνωση - δώρο και τούτο της χάρης του Θεού - είναι το ένδυµα της θεότητας. Τα µάτια της ψυχής του µοναχού έχουν στηλωθεί στο όραµα της βασιλείας του Θεού. Οι σχέσεις του µε το φυσικό κόσµο, τους ανθρώπους, δεν είναι δουλικές αλλά µεταποιηµένες από την άκτιστη χάρη του Θεού.

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ


Ο καθένας μας καλείται να υπηρετήσει τον Θεό με πολλούς και ποικίλλους τρόπους.
Ο μοναχισμός είναι μία ιδιαίτερη κλήση, ένας ιδιαίτερος τρόπος για να υπηρετήσει ο άνθρωπος τον Θεό και την ανθρωπότητα.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ¨ίδιον χάρισμα¨, όπως λέει ο Απ. Παύλος. Η κλήση για να γίνει κανείς μοναχός ή είναι κι αυτή ένα ¨χάρισμα¨.

Ο ίδιος ο Θεός μιλά απ΄ ευθείας στον μέλλοντα μοναχό ή μοναχή (με σημεία, ενδείξεις ή εσωτερικές διαμηνύσεις), είτε μέσω του Πνευματικού του/της.

Ο μοναχισμός είναι ένας από τους τρόπους για να φτάσει ο ανθρωπος στο "Θείον". Αυτό γίνεται με την απομόνωση, την προσευχή, την άσκηση, την υπακοή στον Γέροντα, την υπηρεσία διακονία και τη νηστεία

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ Ι.Μ.ΦΙΛΟΘΕΟΥ

Ρώτησα τον ασκητή να μου πει αν τον κουράζουν οι συχνές επισκέψεις ανθρώπων από τον κόσμο κι εκείνος απάντησε:

«Ο καλόγερος πρέπει συνέχεια να μοχθεί. Δε με κουράζουν οι άνθρωποι. Με συγκλονίζει το ότι πολλοί χριστιανοί δεν είναι σε θέση να καταλάβουν μια πολύ απλή αλήθεια: Όλοι εμείς εδώ στο Άγιο Όρος δεν είμαστε Άγιοι και δεν κάνουμε θαύματα, αλλά αμαρτωλοί πού φύγαμε απ’ τον κόσμο από επιθυμία να ζήσουμε μια λιγότερο «χαμοζωή και δουλοζωή». Πολλοί έρχονται εδώ και άλλοι μου γράφουν περιμένοντας να τους δώσω εγώ λύση στα προβλήματα πού οι ίδιοι αντιμετωπίζουν. Ο ένας θέλει να του πω αν το κορίτσι πού γνώρισε κάνει γι’ αυτόν και αν πρέπει να το παντρευτεί. Ο άλλος ρωτάει πάσο παιδιά έχει καθήκον να κάνει ο χριστιανός. Άλλοι ζητούν να τους πω αν είναι αμαρτία θανάσιμη να πάρουν αντίδωρο όταν έχουν πιει ένα ποτήρι γάλα και άλλοι ρωτάνε αν υπάρχουν στο Άγιο Όρος βότανα πού θεραπεύουν αποτελεσματικά τη στειρότητα. Πολλά προβλήματα έχει ο κόσμος… Φοβερές οι προλήψεις και οι προκαταλήψεις στις όποιες πιστεύει… Δύσκολο πράγμα να πείσεις τον άλλον πώς στο Άγιο Όρος δεν υπάρχουν μάγοι και θαυματοποιοί, αλλά αμαρτωλοί πού ψάχνουν να βρουν το Θεό με μετάνοια, νηστεία και προσευχή…».


http://www.agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=3&t=11502

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

ΝΕΡΟ ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ (Ι.Μ. ΦΙΛΟΘΕΟΥ)

Μακάριοι είναι όσοι βρίσκουν και πίνουν αυτό το αθάνατο κρυστάλλινο νερό, τον λόγο του Θεού, αφού μόνον αυτός έχει τη δύναμη να θεραπεύει την πνευματική δίψα της ψυχής και να μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Μακάριοι είναι αυτοί, που έρχονται σε προσωπική συνάντηση με τον Λόγο του Θεού, τον Χριστό, όπως η Σαμαρείτιδα εκείνη και μετέπειτα ισαπόστολος Φωτεινή.
Εκείνη ξεδίψασε πνευματικά, βρήκε την ειρήνη της καρδιάς της, έζησε την ευτυχία και τη χαρά της, ένιωσε τη δικαιοσύνη του Θεού πέρα για πέρα, βίωσε την εμπειρία της αγάπης του. Αυτό κατόπιν διαλαλεί και στους άλλους συντοπίτες της και τους καλεί να σχηματίσουν τη δική τους εμπειρία γνωρίζοντας από κοντά τον Λόγο του Θεού, τον Κύριό μας Ιησούν Χριστόν!Αυτό παραμένει και για εμάς το μεγάλο όραμα και εφετόν: Ο Χριστός ζητεί θεογνωσία, εσωτερική ζωή, ζητεί να ενωθούμε μαζί του, να τον αγαπήσουμε, να αποκτήσουμε προσωπική βιωματική γνωριμία μαζί του και να ταυτισθούμε μ΄ Αυτόν! Αυτός μας σώζει, μας ειρηνεύει, μας δίδει την χαρά και την ειρήνη. Ας ζητούμε έντονα και επίμονα να καταρδεύσει στις ψυχές μας το ύδωρ το ζων. «Ον τρόπον επιποθεί η έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων, ούτως επιποθεί η ψυχή μου προς σε ο Θεός» (Ψαλμ. 41,1).


Και να μη ξεχνούμε ποτέ τον λόγο του Κυρίου μας: «το νερό, το οποίο εγώ θα δώσω στον άνθρωπο, θα γίνει μέσα σ΄ αυτόν πηγή νερού, που θα τον συντηρεί για την αιώνια ζωή» (Ιω. δ΄ 13-14) και ότι το ύδωρ αυτό δεν εξαντλείται. «Και μετά το υπερβλύσαι μένει πλήρης, εν ουδενί γαρ ελαττούμενος εκ της εις ετέρους χορηγίας, αλλ΄ αεί πηγάζων και πάσι τούτων μεταδούς των καλών επί της αυτής μένει τελειότητος» (Ιω. Χρυσοστόμου, Ομιλία ιδ΄ 1)
Γράφει: + Ο Σάμου και Ικαρίας ΕΥΣΕΒΙΟΣ
http://www.gonia.gr

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

ΠΡΩΤΑΤΟ ΚΑΡΥΕΣ (Απρίλιος 2010)


ΛOΓOI ΣΩTHPIAΣ
Λέμε: «Θα αγαπάς τον Θεό με όλη τη διάνοιά σου» και όχι: «Θα γνωρίσεις και θα καταλάβεις τον Θεό με όλη τη διάνοιά σου». Το πιο σημαντικό πράγμα είναι η αγάπη, όπως λέγει και ο απόστολος Παύλος: «αν δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτε, ακόμη και αν κάνω θαύματα» (Α΄ Κορ. 13, 4).Και οι ίδιοι οι δαίμονες γνωρίζουν και είναι ικανοί να καταλάβουν τα πάντα, το ίδιο καλά όπως κι εμείς, αλλά δεν αγαπούν. Η αληθινή γνώση δεν αποκτάται με διανοητική προσπάθεια, ή με κάποια διανοητική πράξη. Η αληθινή γνώση αποκτάται μόνο με την ταπείνωση. Να είσαι συνέχεια σαν αυτόν που περιμένει το τρένο: ξέρει ότι φτάνει από στιγμή σε στιγμή και για αυτό βρίσκεται σε ετοιμότητα να ανεβεί αμέσως μόλις φτάσει.
http://apantaortodoxias.blogspot.com/2010/06/blog-post_7778.html