ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ - Μάιος 1997

Αυτό που περιμένει τους ανθρώπους μετά θάνατον είναι η κάθαρση, η
ανανέωση και αποκατάσταση του σώματος και η ανάσταση όλων. Ο
Δημιουργός δεν θέλει να μείνουμε απλά έμβρυα. Ο τελικός σκοπός της
φύσεώς μας δεν είναι η κατάσταση της νηπιακής ηλικίας ούτε οι επόμενες
ηλικίες ούτε ακόμη η καταστροφή του σώματος που έρχεται με το θάνατο.
Όλα αυτά είναι μέρος της οδού που διανύουμε.

Η ψυχή δεν επηρεάζεται από αυτήν την αποσύνθεση, γιατί είναι απλή και ασύνθετη και γι’ αυτό δεν μπορεί να διασπαστεί. Η ψυχή είναι αθάνατη και εκτείνεται στην αιωνιότητα. Το μόνο που αλλάζει σ’ αυτήν κατά το θάνατο είναι ο τρόπος υπάρξεώς της. Ακόμη και τότε η σχέση της με το φθειρόμενο σώμα δεν διακόπτεται, και η ψυχή θα μπορέσει να βρει όλα τα στοιχεία του λόγω της γνωστικής της δυνάμεως. Ούτε ο χώρος (απόσταση) ούτε ο χρόνος εμποδίζει την ψυχή να βρει τα στοιχεία του σώματος κατά την ανάσταση.

Ι.Μ. ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ - Μάιος 1997

Ο θάνατος είναι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα· όταν το σώμα εγκαταλειφθεί από την ψυχή, τότε αποσυντίθεται στα στοιχεία που πριν το αποτελούσαν. Καθένα στοιχείο του σώματος επιστρέφει στο φυσικό του στοιχείο, έτσι ώστε κανένα επιμέρους στοιχείο δεν καταστρέφεται πλήρως ή δεν επιστρέφει στην ανυπαρξία, και το σώμα παραμένει μέσα στα όρια αυτού του κόσμου (στο νερό, τον αέρα, το χώμα και το πυρ). Αυτό είναι
η φθορά, δηλ. αποσύνθεση και όχι καταστροφή ή μετάπτωση σε κατάσταση
ανυπαρξίας.



Η ψυχή δεν επηρεάζεται από αυτήν την αποσύνθεση, γιατί είναι απλή και ασύνθετη και γι’ αυτό δεν μπορεί να διασπαστεί. Η ψυχή είναι αθάνατη και εκτείνεται στην αιωνιότητα. Το μόνο που αλλάζει σ’ αυτήν κατά το θάνατο είναι ο τρόπος υπάρξεώς της. Ακόμη και τότε η σχέση της με το φθειρόμενο σώμα δεν διακόπτεται, και η ψυχή θα μπορέσει να βρει όλα τα στοιχεία του λόγω της γνωστικής της δυνάμεως. Ούτε ο χώρος (απόσταση) ούτε ο χρόνος εμποδίζει την ψυχή να βρει τα στοιχεία του σώματος κατά την ανάσταση.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ Ο ΛΟΓΟΣ Ο ΛΕΓΟΜΕΝΟΣ ΤΑ ΜΑΚΡΙΝΙΑ

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΟΥΡΑΝΟΥΠΟΛΗΣ ΜΑΙΟΣ 1997

Αν η πίστη στον Θεό και η αγάπη προς Αυτόν είναι η πρώτη και η σπουδαιότερη εντολή του νόμου" αν η δεύτερη εντολή για την αγάπη προς τον πλησίον πηγάζει απ' αυτή την πρώτη, και αν η αγάπη προς τον πλησίον παίρνει την δύναμη της από την αγάπη προς τον Θεό, τότε αυτό σημαίνει, ότι για να σωθεί κανείς πρέπει με όλη την καρδιά του να αγαπήσει τον Θεό, διότι αυτή είναι η πρώτη και η σπουδαιότερη εντολή του νόμου.
Αγίου Λουκά - Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

ΟΥΡΑΝΟΥΠΟΛΗ ΜΑΙΟΣ 1997

Ο ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΕΚΒΑΛΛΕΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΕΚΒΑΛΛΕΙ ΠΟΝΗΡΑ



ΔΙΟΤΙ ΟΣΤΙΣ ΚΑΜΗ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΥΡΑΝΟΙΣ ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΗ ΚΑΙ ΜΗΤΗΡ

Ι.Μ. ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ 15-05-1996

Χαιρέτησε την Χάριν! Όταν αισθάνεσαι κατάνυξιν, είναι επειδή σε επισκέπτεται ή Χάρις του Θεού. Χαιρέτησε την και αγκάλιασε την, δηλ. ζήσε την επίσκεψιν της Στοργής του Θεού εκείνη την ώραν και ταπεινά ευχαρίστησε τον Θεόν δια το δώρον αυτό και παρακάλεσε Τον να μη σε εγκαταλείψει ποτέ!

Ι.Μ.ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ 15-05-1996

ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΞΥΛΑΡΙΟΝ ΤΟ ΕΝ ΤΩ ΟΦΘΑΛΜΩ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΣΟΥ ΤΗΝ ΔΕ ΔΟΚΟΝ ΤΗΝ ΕΝ ΤΩ ΟΦΘΑΛΜΩ ΣΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΣ

Η ΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ ΕΙΠΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ ΣΟΥ ΑΦΕΣ ΝΑ ΕΚΒΑΛΩ ΤΟ ΞΥΛΑΡΙΟΝ ΑΠΟ ΤΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΣΟΥ ΕΝΩ Η ΔΟΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝ ΤΩ ΟΦΘΑΛΜΩ ΣΟΥ

ΥΠΟΚΡΙΤΑ ΕΚΒΑΛΕ ΠΡΩΤΟΝ ΤΗΝ ΔΟΚΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΕΛΕΙΣ ΙΔΕΙ ΚΑΘΑΡΩΣ ΔΙΑ ΝΑ ΕΚΒΑΛΗΣ ΤΟ ΞΥΛΑΡΙΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΣΟΥ

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ

ΜΗ ΔΩΣΗΤΕ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΥΝΑΣ ΜΗΔΕ ΡΙΨΗΤΕ ΤΟΥΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΣΑΣ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ ΜΗΠΟΤΕ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΩΣΙΝ ΑΥΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΔΑΣ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΡΑΦΕΝΤΕΣ ΣΑΣ ΔΙΑΣΧΙΣΩΣΙΝ

ΤΑ "ΦΟΒΕΡΑ ΚΑΡΟΥΛΙΑ" 15-05-1996

ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΡΙΘΗΤΕ
ΔΙΟΤΙ ΜΕ ΟΠΟΙΑΝ ΚΡΙΣΙΝ ΚΡΙΝΕΤΕ ΘΕΛΕΤΕ ΚΡΙΘΗ ΚΑΙ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΜΕΤΡΟΝ ΜΕΤΡΕΙΤΕ ΘΕΛΕΙ ΑΝΤΙΜΕΤΡΗΘΗ ΕΙΣ ΕΣΑΣ

ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΑ ΑΝΝΑΣ 14-05-1996

ΠΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΟΣΤΙΣ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΜΝΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΘΕΛΩ ΟΜΟΙΩΣΕΙ ΑΥΤΟΝ ΜΕ ΑΝΔΡΑ ΦΡΟΝΙΜΟΝ ΟΣΤΙΣ ΩΚΟΔΟΜΗΣΕ ΤΗΝ ΟΙΚΙΑΝ ΑΥΤΟΥ ΕΠΙ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑΝ

ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΗ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΗΛΘΟΝ ΟΙ ΠΟΤΑΜΟΙ ΚΑΙ ΕΠΝΕΥΣΑΝ ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΒΑΛΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΙΚΙΑΝ ΕΚΕΙΝΗΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΔΙΟΤΙ ΗΤΟ ΤΕΘΕΜΕΛΙΩΜΕΝΗ ΕΠΙ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑΝ
ΚΑΙ ΠΑΣ Ο ΑΚΟΥΩΝ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΜΝΩΝ ΑΥΤΟΥΣ ΘΕΛΕΙ ΟΜΟΙΩΘΗ ΜΕ ΑΝΔΡΑ ΜΩΡΟΝ ΟΣΤΙΣ ΩΚΟΔΟΜΗΣΕ ΤΗΝ ΟΙΚΙΑΝ ΑΥΤΟΥ ΕΠΙ ΤΗΝ ΑΜΜΟΝ
ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΗ Η ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΗΛΘΟΝ ΟΙ ΠΟΤΑΜΟΙ ΚΑΙ ΕΠΝΕΥΣΑΝ ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΒΑΛΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΙΚΙΑΝ ΕΚΕΙΝΗΝ ΚΑΙ ΕΠΕΣΕ ΚΑΙ ΗΤΟ Η ΠΤΩΣΙΣ ΑΥΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗ

ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ 14-05-1996

ΕΙΣΕΛΘΕΤΕ ΔΙΑ ΤΗΣ ΣΤΕΝΗΣ ΠΥΛΗΣ ΔΙΟΤΙ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΥΛΗ ΚΑΙ ΕΥΡΥΧΩΡΟΣ Η ΟΔΟΣ Η ΦΕΡΟΥΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙ ΑΥΤΗΣ
ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΕΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΥΛΗ ΚΑΙ ΤΕΘΛΙΜΜΕΝΗ Η ΟΔΟΣ Η ΦΕΡΟΥΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΕΣ ΑΥΤΗΝ

Ι.Μ.ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ 14-05-1996

«Αν όλα τα συναισθήματα σου τα στρέψεις προς το Άγιο Πνεύμα, αγιάζονται. Με την ίδια δύναμη ό άγιος θεραπεύει και ό κακός σκοτώνει. Κατάλαβες; Γι' αυτά μιλάνε κι αυτοί οί θεόσοφοι. Λένε: "Άμα θέλεις, το κάνεις. Δυνάμωσε τη θέληση".
Ο πατήρ Πορφύριος
Ο γέροντας της Πεντέλης

Ι.Μ.ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ -14/5/1996

Επί πολλά έτη οι μοναχοί προφέρουν την προσευχήν αυτήν δια του στόματος, μη αναζητούντες τεχνητούς τρόπους ενώσεως του νου μετά της καρδίας. Η προσοχή αυτών συγκεντρούται εις την συμμόρφωσιν της καθ’ ημέραν ζωής αυτών προς τας εντολάς του Χριστού. Η αιωνόβιος πείρα της ασκήσεως ταύτης έδειξεν ότι ο νους ενούται ετά της καρδίας δια της ενεργείας του Θεού, όταν ο μοναχός διέλθη την σταθεράν πείραν της υπακοής και της εγκρατείας, όταν ο νους αυτού, η καρδία και αυτό το σώμα του «παλαιού ανθρώπου» ελευθερωθούν επαρκώς εκ της εξουσίας της αμαρτίας. Εν τούτοις και κατά το παρελθόν και κατά τον παρόντα καιρόν οι Πατέρες ενίοτε επιτρέπουν να προσφεύγωμεν εις την τεχνητήν μέθοδον εισαγωγής του νου εις την καρδίαν.

Προς τούτο ο μοναχός, δίδων κατάλληλον θέσιν εις το σώμα και κλίνων την κεφαλήν προς το στήθος, νοερώς προφέρει την προσευχήν εισπνέων ησύχως τον αέρα μετά των λέξεων: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, (Υιέ του Θεού)» και έπειτα εκπνέων τελειώνει την προσευχήν: «ελέησον με (τον αμαρτωλόν)». Κατά τον χρόνον της εισπνοής η προσευχή του νου κατ’ αρχάς ακολουθεί την κίνησιν του εισπνεομένου αέρος και συγκεντρούται εις το άνω μέρος της καρδίας. Κατά την εργασίαν ταύτην επί τι χρονικόν διάστημα η προσοχή δύναται να διαφυλαχθή αδιάχυτος και ο νους να παραμείνη πλησίον της καρδίας, έτι δε και να εισέλθη εντός αυτής. Η πείρα θα δείξη ότι ο τρόπος ούτος θα δώση εις τον νουν την δυνατότητα να ίδη ουχί αυτήν την φυσικήν καρδίαν, αλλά εκείνο όπερ τελείται εν αυτή: Οποία αισθήματα εισδύουν εν αυτή? οποίαι νοεραί εικόνες προσεγγίζουν αυτήν εκ των έξω. Η τοιαύτη άσκησις θα οδηγήση τον μοναχόν να αισθάνηται την καρδίαν αυτού και να διαμένη εν αυτή δια της προσοχής του νοός μη προσφεύγων πλέον εις οιανδήποτε «ψυχοσωματικήν τεχνικήν».
Η τεχνητή μέθοδος δύναται να βοηθήση τον αρχάριον να ανεύρη τον τόπον, όπου οφείλει να σταθή η προσοχή του νοός κατά την προσευχήν και εν γένει εν παντί καιρώ. Εν τούτοις η πραγματική προσευχή δεν επιτυγχάνεται δια του τρόπου αυτού. Αύτη έρχεται ουχί άλλως, ει μη δια της πίστεως και της μετανοίας, αίτινες είναι η μόνη βάσις δι’αυτήν. Ο κίνδυνος της ψυχοτεχνικής, ως κατέδειξεν η μακρά πείρα, έγκειται εις το ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, οίτινες αποδίδουν καθ’υπερβολήν μεγάλην σημασίαν εις την μέθοδον καθ’εαυτήν. Προς αποφυγήν της επιβλαβούς παραμορφώσεως της πνευματικής ζωής του προσευχομένου συνιστάται από παλιών χρόνων εις τιυς αρχαρίους ασκητάς ΄σλλος τρόπος, κατά πολύ βραδύτερος, αλλ’ασυγκρίτως ορθότερος και ωφελιμώτερος και δη: να συγκεντρούται η προσοχή εις το Όνομα του Ιησού Χριστού και εις τους λόγους της ευχής. Όταν η συντριβή δια τας αμαρτίας φθάση εις ωρισμένον βαθμόν, τότε ο νους φυσικώ τω τρόπω ενούται μετά της καρδίας.


Ο πλήρης τύπος της προσευχής είναι: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Εις τους αρχαρίους ακριβώς αυτός ο τύπος προτείνεται. Εις το πρώτον μέρος της προσευχής ομολογούμεν τον Χριστόν-Θεόν, τον σαρκωθέντα δια την ημών σωτηρίαν. Εις το δεύτερον μέρος εν μετανοία αναγνωρίζομεν την πτώσιν ημών, την αμαρτωλότητα και την λύτρωσιν ημών. Ο συνδυασμός της δογματικής ομολογίας με΄τα της μετανοίας απεργάζεται την προσευχήν πληρεστέραν κατά το θετικόν αυτής περιεχόμενον. Είναι δυνατόν να καθορίσωμεν στάδια τινα εν τη αναπτύξει της προσευχής ταύτης:
Πρώτον, είναι η προφορική. Λέγομεν την προσευχήν δια των χειλέων, ενώ προσπαθούμεν να συγκεκντρώσωμεν την προσοχήν ημών εις το Όνομα και τας λέξεις.
Δεύτερον, νοερά. Δεν κινούμεν πλέον τα χείλη, αλλά προφέρομεν το όνομα του Ιησού Χριστού και το λοιπόν περιεχόμενον της προσευχής νοερώς.
Τρίτον, νοερά-καρδιακή. Ο νους και η καρδία ενούνται κατά την ενέργεια αυτών? η προσοχή περικλείεται εντός της καρδίας και εκεί προφέρεται η ευχή.
Τέταρτον, αυτενεργουμένη. Η προσευχή στερεούται εν τη καρδία, και άνευ ιδιαιτέρας προσπαθείας της θελήσεως προφέρεται αφ’ εαυτής εντός της καρδίας, ελκύουσα προς τα εκεί την προσοχήν του νοός.
Πέμπτον, χαρισματική. Η προσευχή ενεργεί ως τρυφερά φλοξ εντός ημών, ως έμπνευσις Άνωθεν, γλυκαίνουσα την καρδίαν δια της αισθήσεως της αγάπης του Θεού και αρπάζουσα τον νου εις πνευματικάς θεωρίας. Ενίοτε συνοδεύεται μετά της οράσεως του Φωτός.

Η βαθμιαία ανάβασις εν τη προσευ΄χη είναι η πλέον αξιόπιστος. Εις τον εισερχόμενον εις το στάδιον του αγώνος δια την προσευχήν επιμόνως προτείνεται να αρχίζη δια της προφορικής προσευχής, εώς ότου αύτη αφομοιωθή υπό του σώματος, της γλώσσης, της καρδίας και της διανοίας αυτού. Η διάρκεια της περιόδου ταύτης διαφέρει εις έκαστον. Όσον βαθυτέρα είναι η μετάνοια, τοσούτον συντομωτέρα η οδός.
Η άσκησις της νοεράς προσευχής δύναται προς καιρόν να συνδέηται μετά της ψυχοσωματικής μεθόδου, τουτέστι να φέρη χαρακτήρα ρυθμικής ή αρρύθμου προφοράς της ευχής δια του νοερού μέσου της εισπνοής κατά το πρώτον μέρος και της εκπνοής κατά το δεύτερον, καθώς περιεγράφη ανωτέρω. Η τοιαύτη εργασία δύναται να είναι ωφέλιμος, εάν έχωμεν πάντοτε κατά νουν ότι εκάστη επίκλησις του Ονόματος του Χριστού πρέπει να συνδέηται αδιαστάτως μετ’Αυτού, του Προσώπου του Χριστού-Θεού. Αλλέως η προσευχή μετατρέπεται ειςτεχνητόν γύμνασμα και καταλήφει εις αμαρτίαν εναντίον της εντολής: «Ου λήψει το Όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω»(Εξ. 20,7 και Δευτ. 5,11).

Η ΑΣΚΗΣΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ Του μακαριστού Γέροντος και κτήτορος της Μονής του Τιμίου Προδρόμου Essex
Σωφρονίου Σαχάρωφ από το βιβλίο “ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΉΣ”, εκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Essex

ΕΝ ΠΛΩ ΤΟ "ΣΙΘΩΝΙΑ" ΑΠΟ ΔΑΦΝΗ ΠΡΟΣ Ι.Μ.ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ -ΙΟΥΝΙΟΣ 1992

…Η ησυχία του ησυχαστή δεν είναι βουδιστική νιρβάνα ή μηδενισμός της ύπαρξης. Δεν ζει το μηδέν αλλά ζει το πάν, αφού ζει τον Θεό.
<< Η Αγωνία είναι η βίωση του μηδενός>>
ΗΣΥΧΙΑ <<Η Ασκητική του Προσώπου>>

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ- ΙΟΥΝΙΟΣ 1992

Όποιος αγαπά το θεό, δεν λυπεί ούτε λυπάται από κανένα για πρόσκαιρα πράγματα. Αγιος Μάξιμος ο Ομολογητής


Εκείνος που πιστεύει φοβάται κι όποιος φοβάται, ταπεινώνεται και όποιος ταπεινώνεται, γίνεται πράος γιατί απόκτά συνήθεια να κρατεί ανενέργητες τις παραφύση κινήσεις του θυμού και της επιθυμίας .Ο πράος τηρεί τις εντολές κι όποιος τηρεί τις εντολές, καθαρίζεται και όποιος καθαρίστηκε, φωτίζεται κι εκείνος που φωτίζεται, αξιώνεται να ενωθεί με τον ουράνιο Νυμφίο, το Θεό Λόγο , στο νυμφώνα των Μυστηρίων. Αγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

I.M.ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ-1992

.....ότε με κατέλαβε ξαφνικά και εισήλθεν εντός μου ό διάβολος.....«…….'Ήμουν, λέγει, δέκα επτά ετών, μαθήτρια της κοπτικής και ραπτικής Σχολής του Παπαϊωάννου, ότε με κατέλαβε ξαφνικά και εισήλθεν εντός μου ό διάβολος, τέλη του Έτους 1922. Με έφεραν στην την Αίγινα και με έκλεισαν σε ένα δωμάτιο και με έδεσαν, δια να μη κτυπώ και κάμνω και άλλα πολλά.
Τούτο, όταν το επληροφορήθη ό Γέροντας, με επεσκέφθη και ανέλαβε το βαρύ έργον, να εκβολή το δαιμόνιον, το οποίον με βασάνιζε. Μου είπε ότι πρέπει να νηστεύω και νά προσεύχομαι περισσότεροι.
Άρχισα την νηστεία, αλλά έκαμε και ό Γέροντας συγχρόνως πιο αυστηρή νηστεία.
Επί τεσσαράκοντα ημέρας τελείτο καθημερινώς θεία Λειτουργία και μου διάβαζε και τους εξορκισμούς. Ή κατάστασης αύτη κράτησε επί εννέα ολόκληρα έτη, εκ των οποίων τα τέσσαρα ήσαν πολύ μαρτυρικά, Ιδίως δια τον Γέροντα.
Κατά την διάρκεια των πρώτων αυτών χρόνων, έφθασε περίοδος πού ήμουν έτοιμη να αποθάνω, όπως οι άλλοι αλλά και ό ίδιος ό Γέροντας μου είπαν αργότερα. Επί τρεις ημέρας ήμουν τελείως αναίσθητη. Όταν λίγο καλυτέρευσα, την τρίτην ημέραν το εσπέρας ό Γέροντας έκαμε εσπερινό και με εχειροθέτησε Μοναχή, και μάλιστα μεγαλόσχημη, ώστε αν φύγω δια την άλλην ζωήν, να είμαι μοναχή, επειδή πολύ το επιθυμούσα.
Τότε όμως ξαφνικά συνήλθα, ένοιωσα πώς δεν είχα τίποτα.
Την επομένη μου είπε και κοινώνησα.
Πράγματι, ένοιωσα άλλος άνθρωπος, δεν το πίστευα! Ό Θεός και ό Γέροντας έκαμαν το θαύμα τους.
Έκτοτε, με την βοήθειαν του Θεού δεν ξαναέπαθα τίποτα.

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ
Ο ΓΕΡΩΝ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ
Σύντομος Βίος του Γέρ. Ιερωνύμου της Αιγίνης,Θαύματα του Γέροντος

I.M.ΣΙΜΩΝΟΣ ΠΕΤΡΟΥ -1992

Κατά την Διακαινήσιμο εβδομάδα του 1984 ένας από τους πάστορες τους, ο κ. Ναθαναήλ, επισκέφθηκε την σκήτη του Αγίου Γερμανού. Ήταν γεμάτος από ανάμεικτα αισθήματα• γιατί ενώ αισθανόταν συνταραγμένος από την όλη ομορφιά και το βάθος της Ορθοδοξίας και ένιωθε ότι , η Ορθοδοξία ικανοποιούσε την διψασμένη ψυχή του, αισθανόταν επίσης ότι επιχειρούσε να ακουμπήσει κάτι πού του παρέμενε πολύ απόμακρο. Απορούσε συγχρόνως πώς θα μπορούσε ή ομάδα του να εισέλθει ολοκληρωτικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Μπροστά στον τάφο του π. Σεραφείμ ζήτησε την βοήθεια του και να του φανέρωση τι να κάνη άπ' εδώ και πέρα. Ή έμπονη προσευχή του, που έβγαινε από μια καρδιά γεμάτη οδύνη, ξαφνικά έγινε ήρεμη και άκουσε νοερός μια φωνή να του λέει• «Διάβασε το δέκατο κεφάλαιο των Πράξεων». ο κ. Ναθαναήλ, πού ήταν εντελώς άπειρος σε τέτοιες εμπειρίες, θεώρησε ότι ήταν απλώς ή φαντασία του. Όμως ή φωνή ακούστηκε ξανά, και αυτή την φορά πιο ξεκάθαρη• «Διάβασε το δέκατο κεφάλαιο των Πράξεων». Αργότερα, όταν ανέτρεξε σ' αυτό το κεφάλαιο, ανακάλυψε ότι το κεφάλαιο αυτό αναφερόταν στον εκατόνταρχο Κορνήλιο, στον όποιο ο Θεός είχε πει. "Αί προσευχαί σου και αι ελεημοσύναι σου άνέβησαν εις μνημόσυνον ενώπιον του Θεού». Τότε κατάλαβε ο κ. Ναθαναήλ, ότι ο Θεός είχε ακούσει την ειλικρινή προσευχή τους και ότι τους είχε δεχθεί λόγω της ελεημοσύνης τους και των καλών τους έργων, σαν τον Κορνήλιο, και τώρα τους οδηγούσε στην πληρότητα των δωρεών του Θεού. ή οποία βρίσκεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ι. ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2007

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ - ΙΟΥΝΙΟΣ 1992

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ.
Όταν δίνης στον φτωχό το χέρι σου, να το κινεί ή καρδιά και όχι το μυαλό.
... Όταν ελεείς τους συνανθρώπους σου και έχεις ανάγκη από το έλεος του Θεού σε κάποια δύσκολη στιγμή σου, μπορείς να σταθείς μπροστά στον Θεό και να του πεις• «Ελέησε με Κύριε» διότι το Ευαγγέλιο το ομολογεί «Μακάριοι οι ελεήμονες, διότι αυτοί έλεηθήσονται».
... Ελεημοσύνη δεν είναι να δίνης μόνο χρήματα ή τρόφιμα ή ρούχα. Ένα χαμόγελο σε ένα πονεμένο, ένα χάδι, μία γλυκεία κουβέντα παρηγοριάς, μία προσευχή με δάκρυ είναι ελεημοσύνη....
Ο ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΜΑΚΡΗΣ (1911-2006)
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΚΟΤΣΙΟΜΗΤΗ ΙΑΤΡΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ